Vandaag stond de kwart triatlon van Kortrijk op het programma.
Alhoewel kwart …
Kwart triatlon 1500m zwemmen 40km fietsen 10km lopen.
De meeste wedstrijden (bijna allemaal) schroeven het zwemmen terug naar 1000m. Reden, de stap voor recreanten is rapper gezet …

Komaan… Bullshit.
Schaf de marathon af in de volledige triatlon en laat ze 21km lopen. Er zullen er ook meer meedoen.
Ik lucht hier eens mij hart over, niet omwille van dat ik een betere zwemmer ben.
Maar gewoon, concept behouden.
We kunnen evengoed het zwemmen volledig afschaffen en ons ervoor laten lopen …

Over naar de orde van de dag.
Vernieuwde omloop, nieuw concept. Men zag het groots in Kortrijk. Kleine 500 starters bij de mannen.

In de krant werd ik, samen met Vincent, Wouter en Sybren tot favoriet gebombardeerd.
Ik hield zelf ook rekening met Lowie Dewitte.
Winnaar van de 1/8 te Zwevegem en een hardrijder.
Bart Colpaert die terug van weggeweest is stond ook aan de start, dus je mocht er zeker van zijn dat we gingen knallen in het zwemmen.
Maar een echte druk voelde ik niet. Ik ben in form, ik weet wat ik getraind had en ik was uitgerust. Won ik nu of werd ik 5de. Savonds ging ik toch met mijn vriendin een goeie cocktail drinken.

14u05
Pats.
Weg waren we.
Ik nam een zeer goeie start. Iets te snel. Gevolg onder de eerste brug een kleine 400m ver moet ik de rol lossen van de kop. Ik zwem op een kleine achterstand. Gelukkig kom ik er terug door en kan ik het goede ritme terug vinden. Het gevoel in het zwemmen was niet super maar ik kwam als 6de uit het water. We moesten een stukje lopen en konden ondertussen ons pak afspelen! Inderdaad u leest dit goed, het was met wetsuit. Ik mocht de zone3 nog eens uit de doos halen. Ondertussen verloor ik ook nog eens die verdomde chip.

Ik wisselde zeer vlot en had 30 seconden achterstand op de leider. Meteen vond ik het goede ritme op den tank, haalde Sybren in, Colpie en niet veel later Wouter en Lowie.

Ik ging resoluut naar de kop, de benen waren goed en ik wou het boeltje forcheren op de fiets! Want het lopen is toch een werkpuntje. Dus een bonus was goed meegenomen.

In Bellegem neem ik de bocht naar rechts in de beugel, ik pas een put. Gevolg de bout van mijn zadel begeeft het. Zadelpunt wijst in plaats van naar het stuur richting bracket.
Ideaal een zadel die evenwijdig staat met u zadelpen.

Ondertussen waren we amper 10km verder.
Was dit het dan. De triatlon van Kortrijk. In opgeven had ik totaal geen zin, leider en favoriet. Komaan dan stop je toch niet.
Soit het zadel bleef zo staan, ik probeerde er het beste van te maken.
De benen waren echt wel goed.
Veel rechtstaan en niet te hard neerzitten! Verre van ideaal maar nog altijd op kop van de wedstrijd.
Het gaf me moraal.

Ondanks het zadelprobleem bleef ik de motor van de kopgroep. Lowie, Wouter en Sybren kwamen ook eens een kopbeurt doen. Maar het was iets te traag. Daar moet ik eerlijk in zijn. Maar ze deden een poging, toonden aan dat ze wilden rijden. Dit siert hen wel. Ook al zijn ze de betere lopers.
Ik kan als bij wonder de 42km fietsen als leider beëindigen. Ondertussen kwam Vincent aansluiten. Toen besefte ik dat het knap lastig ging worden. Want Vincent en Sybren behoren tot de toplopers in de triatlon.

Ik had een goeie wissel.
Zweetband (oranje), cola, gelleke en dan nu het schof open en knallen.
Maar na 1km was het over.
Benen liepen vol, de rug wat stroef.
Wat wil je, de positie was niet ideaal. Meer rechtstaan dan zitten …
Ik drong tot halfweg aan voor plaats 3. Maar dan liet ik het lopen. De warmte, het zadel, de moraal, de teleurstelling. Een combinatie van alles overspoelde mij tijdens de laatste kilometers. Het besef dat ik terug een ereplaats rijker ben.
Teleurgesteld kom ik over de meet en stamp mijn saucony schoenen af. Ik zet mij een minuut of 2 op een stoel aan de Rode Kruis tent. Even in mezelf vloeken en dan beseffen dat je vandaag toch nog 4de bent geworden ondanks de pech. Na 3 klasbakken. Geen schande om van hen te verliezen.

Vincent werd de verdiende winnaar, kwam uit de achtergrond terug en kuiste ons allemaal af in het lopen.
Proficiat man. Sterke race

Zeker te vermelden waard.
Bedankt aan alle clubgenoten om me tijdens het lopen te motiveren en me te stimuleren. Stijn bedankt voor de spons, Angelo merci voor het water, Frank Segaert merci voor de bemoedigende woorden.

Ook bedankt aan alle supporters. Langs alle kanten u naam horen. Het blijft toch een speciaal moment.

Ook een dikke pluim aan de organisatie. Prachtige wedstrijd! Zalig om zo af te zien! 10/10.

En ik, ja hoor, ik zat om 19u30 met een cocktail in mijn hand en het bleef niet bij ene (dorstig weer)

Op naar Eeklo en ditmaal met een zadel die vast staat!
En avant juuj

One Comment on “Ne inbussleutel, iemand? Kortrijk, wat deed je me nu aan!

  1. Respect én proficiat é
    ‘K hore ’t geirne vertellen.
    ’t Is misschien zo fijn omda’k het als verlenging zie van wat ooit mijn drijfveer en motivatie was.
    Triatlon is een schitterende sport en gij weet dat je mij dat niet moet uitleggen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *