Zaterdagochtend 6 uur.
De wekker gaat en Lore springt meteen uit bed.
Geen ochtendhumeur duidelijk.
Ikzelf zet een tas koffie, slurp die uit, steek al het gerief in de auto, neem een warme douche en richting ouderlijke huis om mijn ma op te pikken.
Gelukkig was mijn verkoudheid van afgelopen week achter de rug.

Richting Damme begint het te druppelen en na een tijd gieten.
Ideaal.
Ja, ik hou van sporten in slechte weersomstandigheden.
De dagen ervoor was er al veel te doen op sociale media.
Voor Damme geven ze dit weer uit.
Bitterkoud. Ik las mee en zag vooral. Thermovest, handschoenen, windvestje, regenjas, mouwstukken die items kwamen terug. Dit ging zo goed als iedere atleet klaar leggen in de wissel.

Maar goed.

Ik meld me in de gietende regen aan. Om 9 u gingen de hemelsluizen op en die zijn niet meer dicht gegaan tot na 14uur. Gezellig is anders voor de supporters.
Ik maakte alles klaar en begaf me naar de wisselzone. Ik zag veel zakjes hangen met extra kleren.
Er flits door mijn gedachten, sommige rijden hier ergens een col op met sneeuw ….
Ik zette alles klaar en legde als extra mouwstukken bij de fiets. Meer hoeft niet. Nat is nat redeneer ik.
Bekijk nog eens alles en begeef me richting start.

Om 10u25 gaan we te water.
15 graden is echt koud en dit in de gietende regen op het einde van het seizoen en op een zaterdag.
Dan gaat er toch iets door je hoofd van. Oké Kasper, je kan u zaterdag toch leuker besteden.
Goed ik probeer de focus te houden.

10u35

Weg zijn.
Bart Colpaert neemt meteen een kopstart. Ikzelf posteer me in de voeten van Lowie Dewitte en nog iemand.
We zwemmen met 5 achter Bart die een lichte voorsprong heeft.
Ondertussen voel ik mijn voeten ferm afkoelen, gelukkig de armen en benen voelen goed aan.
Na 1500m versnelt Lowie tot bij Bart. Ik moet passen maar blijf mijn tempo behouden.
Na 2000m zetten we voet aan wal. Alles redelijk kort op elkaar.
Ondertussen waren er al 2 duatleten vertrokken.

Ik knal de wissel binnen. Zie Lowie een extra vestje aanspelen. Ik doe mijn helm aan, nummer en de mouwstukken, geen tijd, ik gooi die netjes in de bak.
Een goede wissel en weg was ik.
Ik neem meteen Lowie mee op sleeptouw, we halen Bart in en trekken richting kop van de wedstrijd. Na 15 km halen we de eerste duatleet in en lossen we die meteen.
Lowie probeert ondertussen mij aflossen.
Ik kan echt niet beter, je zijt te sterk vandaag zegt Lowie
Ik riep Lowie toe. Smijt u maar op 10 m komt wel goed.
Want inhouden was geen optie.
Ondertussen bleef het gieten.
Ik kwam voor een eerste keer door in centrum Damme. De benen draaiden goed en vlot rond.

Ondertussen nam Lowie ook een stuk van het kopwerk voor zijn rekening.
Ik ken niet veel mannen als hem, doodgaan maar toch blijven gaan en hun verantwoordelijkheid nemen.
We konden constant een mooi en strak tempo houden.
Enkel Geert Lauryssen kwam wat dichter.

Na 70 km lost Lowie de rol. Ikzelf krijg een kleine dip na 85 km. Beetje te weinig gegeten in deze omstandigheden.
Net op die moment knalt Geert mij voorbij.
Aanpikken is niet aan de orde.
Geert duikt de wissel in met 40 sec voorsprong.
Ikzelf wissel naar behoren.
Voor het eerst doe ik sokken aan. Na Deinze heb ik te lang gesukkeld met enkele blaren. Geen 2de keer dacht ik.
Mijn voeten waren witte ijsklompen, als dat maar goedkomt.

Ik doe mijn zweetband aan. Een fuchsiaroze, Lore mocht eens kiezen. Meteen ook de laatste keer.
De ON loopsavatten aan, de gellekes wegproppen in mijn pakje en weg was ik.
De achterstand blijft hetzelfde.
De achtervolgende groep was een kleine 2 minuten achter.

De eerste 5 km verlopen goed, Geert in het vizier, de voeten warmen op, ik haal een goeie tred.
Ik werd voorbij gelopen door een duatleet maar pik bewust niet aan.
Ik fixeer mij op Geert, de leider in wedstrijd.

Ik bemerk dat er op een cruciale plaats na een 6-7 km geen bordje ligt alsook geen seingever staat.
Dit was in het bos.
Ik wist, links is de juiste weg (vorig jaar was het toch links).
Ik zie Geert maar merk dat de duatleet weg is. Tiens, raar.
Op tijd eten en drinken gaat er door mijn gedachten.
Eenmaal door de woonwijken, kom je langs de andere kant van het bos uit en dan zo terug op het jaagpad.
Geert voor mij en achter mij plots een grote groep.
Even paniek, was ik zo slecht aan het lopen …
Tempo verhogen is de opdracht.

Wat later zie ik langs de overkant de persoon lopen die daarnet nog 3de zat.
Daarachter dan de rode vlag met Geert.
Even was ik de kluts kwijt. Wat is dat hier, wat een klucht.
De speaker roept. 3de triatleet in de wedstrijd.
WTF gast, 3de, komaan jong, ik zit op 2.

Wat blijkt. Op de plaats waar er geen bordje hing, had er iemand het bordje kwaadwillig weggedaan.
Vandaar.
Sommige dachten dat rechts de juiste weg was, de foute keuze dus.
Door alle commotie ben ik meer bezig met de foutlopers dan met mijn eigen wedstrijd.
Ik vertraag bewust tijdens mijn halve marathon.
Plots was de zin weg.
Eenmaal terug in het bos staat er dan wel een seingever.

Ik bol volgens de speaker als 4de of 5de binnen. Ik heb er geen horen naar.
Meteen komt organisator Sixten naar mij.
Kasper er is wat misgelopen tijdens het lopen. Het enige wat ik kon zeggen. Inderdaad er zijn er hier enkele voor mij die mij niet hebben ingehaald.

Veel chaos en commotie. Iets wat je als atleet niet wil meemaken maar ook als organisator niet en als scheidsrechter evenmin.
Als atleet verwacht men dat je de omloop kent.
Als organisatie verwacht je dat een seingever / vrijwilliger zijn job doet en niet afhaakt.
Als referee verwacht je dat de organisatie vlekkeloos is.
Er moet maar 1 partij een steek laten vallen en de de ketting draait niet meer vlekkeloos.

Dus de bal ligt in 3 kampen en ik schiet op niemand.
Het is een spijtige zaak, die een mooie wedstrijd overschaduwt.
Er zal meer gepraat worden over het incident dan over de laureaten.

In samenspraak met organisatie en hoofdscheidsrechter, enkel een podium voor de winnaar.
Eerlijk, voor mij een opluchting. Ik had er echt geen zin meer in.
Achteraf kwamen de verhalen. Als ik niet misliep, wat als de pijl er wel stond, we kunnen de gps files vergelijken.
Het was een straatje zonder eind.
Vele DSQ’s die ik ten zeerste betreur.
Ik stel me ook de vraag. Wat als iedereen juist liep … maar het antwoord hierop zal niemand weten.

Bij deze, Geert, nogmaals proficiat met u overwinning !!!

Op 1 wat als vraag wist ik wel een antwoord.
Wat als ik thuiskom … de auto uitladen, de fiets kuisen en de kleren in de was. Dit stond vast.

Ondanks de chaos tijdens het lopen mag men zeggen dat de wedstrijd in bar slechte omstandigheden goed georganiseerd werd. Het enige waar ik me aan stoorde was, dat er nogal veel verkeer op het fietsparkoers zat. Gevaarlijk om als atleet een auto 100 m voor u neus te zien opduiken.
Maar goed, ik weet waar er volgend jaar 2 seingevers zullen staan en waarschijnlijk een pijltje of 5.

Damme, u was chaotisch maar vandaag (maandag 18/09/2017) zit ik andermaal met een snotvalling en een glimlach voor mijn computer.

Veel leesgenot
De Phil. #lezenisdelen

4 Comment on “Damme, 15 graden, gietende regen en choas

  1. Echt proficiat met de fantastische prestatie !!

  2. Recht op Phil thx. Gie sportieve keirel tot noaste joare graag.groensels Jowan den dikken uit Damme

  3. Misschien dat dien boer van vorig jaar er voor iets tussen zat met dat verdwenen pijltje. Jammer…

  4. Kasper,

    Proficiat voor al je prestaties dit seizoen.
    Nu en dan bekijk ik eens je blog. Ik moet zeggen dat je
    ook talent hebt om te schrijven (al zullen sommige mensen
    die in het onderwijs staan wel opmerkingen hebben)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *