Zondag 3 juni stond de triatlon te Meer op het programma.
Mooie omloop, leuke organisatie.
Ideaal om terug naar daar te trekken.

Aan de start enkele kanonnen als Geert Janssens (Mister Zwift) en winnaar editie 2017 Hans Moonen.

Ikzelf kwam aan de start onder het motto, we zien wel. De dinsdag voordien ging ik terug voor het eerst lopen. Jammer genoeg, speelden de scheenbenen na 4 km terug op.
KUT, dan sta je voor de keuze.
Afbellen met blessure of enkel lopen in de wedstrijden, de looptrainingen schrappen en hopen dat de kine zijn vruchten afwerkt, geduldig zijn dus.
Ik kies voor de laatste optie. Een hele winter tijd en energie wil ik niet zomaar weggooien. Ik wou ondanks alles de vruchten weliswaar maar half, toch plukken.

Om 14u gingen we van start.
Ook ploegmaat en stresskip van dienst Bert Vergote aka Bertje Polo stond aan de start.
Lore en Heidi zagen het alvast zitten, die vlogen al in de drank.

Ondanks de warme temperatuur was het net te koud om non swimsuit te zwemmen. Spijtige zaak. De zaterdag koelde het water af door ferme regenval.
Maar goed
De Zone3 aanspelen en gaan bakken in de startzone.

We gaan van start.
3 grote stappen en een goeie duik, weg was ik.
Ik nam meteen de kopstart en zie dat Bert naast me blijft. De eerste 200 a 300 m kon ik geen afstand nemen.
Eenmaal aan de tweede boei vond ik mijn ritme en kon ik een kloofje slaan.
Ik kwam met een voorsprong van een twintigtal seconden aan wal.
Spurtje naar de wissel, een vlotte wissel, den TREK mee en weg was ik voor een 40 km durende rit.

Ik begon te fietsen met de rem op.
Eerste achtervolger. Geert Janssens.
Voor de mensen die hem niet kennen.
Reed enkele weken voordien in Leuven 4 minuten van iedereen weg.
Zijn best tijd op een IM 8u36 en bezocht het legendarisch Kona al eens maar dan als deelnemer.
Alsook is hij een meer dan fervent Zwifter. Dus ene die kan rijden. Met rijden bedoel ik eigenlijk RIJDEN.

Na een km of 5 kwam Geert bij me.
De gashendel gaat meteen open, ik volgde. Ondertussen zagen we de achtervolgers kleiner en kleiner worden. We namen gestaag voorsprong.
De samenwerking verliep perfect. Elk om de beurt een tijdje aan de kar sleuren en de gevraagde 10 meter afstand houden. Zalig om zo in duel te gaan.
Voor ik het wist zat de 40 km erop.
Een goeie 53 minuten gefietst.
Voor de overwinning ging het tussen Geert en mij, de achtervolgers hadden al enkele minuten aan hun broek.

We vliegen de wissel binnen en wisselden nagenoeg even snel.
Geert deed meteen een versnelling. Ikzelf moest mijn ritme wat vinden.
Maar kan Geert binnen de 100 meter houden. Na 5 km kwam ik dichter en zag dat hij aan het verzwakken was, ik versnelde en sloot aan.
4 km slim spelen dacht ik.
Ik liep op kop en koos mijn tempo.
Af en toe wat versnellen, vertragen, alles om het ritme te onderbreken.

Na 8 km versnelt Geert, ik kan niet meteen antwoorden en zie hem meter na meter weglopen.
Merde, weer niet. Gaat er door mijn hoofd.
Ik kom als 2 de over de streep. Een beetje dubbel als je er zo dicht bij zit. Anderzijds het bewijs dat ik goed bezig ben maar dan op mijn manier. Laten we het, de PHILMETHODE noemen.

Wat onthouden we na Meer.
Dat de lijn in het zwemmen werd doorgetrokken, dat het fietsen OK is en dat de schenen redelijk meevielen tijdens het lopen en na de wedstrijd. Natuurlijk voel ik wel dat ik te weinig loopkilometers heb doch ben ik tevreden dat ik kan starten en mij uitleven.
Ik zal de kiné blijven opzoeken tot het euvel volledig van de baan is.
Ik heb hier een positief oog in.

Op naar Beernem zondag

Veel leesgenot
De Phil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *