Baelde, Cool, Mets, Colpaert, Allegaert, Vandenbroucke, Sabbe, … om maar enkele op te noemen.
Een oplopende fietsomloop en een pittige wind.
Dan weetje.
Het zal zwaar worden vandaag. Er zal gestreden worden.

Om 14u05 gaan we van start.
Colpaert, neemt traditioneel de kop. Ikzelf kon rap uit het gewoel raken en kroop in de voeten van Baelde.
Ondertussen zat er ene mijn voetzool af te krabben. Niet normaal maar de dader is tot op vandaag niet te vinden!
Op het laatste versnelde ik wat, ik kan als 2 de voet aan grond zetten en spurt richting fiets. Het was een eindje lopen.. Mijn neef Frederik stond aan mijn fiets. Ideaal herkenpunt. Ik kon zeer rap wisselen en reed vrijwel meteen richting kop van de wedstrijd.

Na een 7 tal kilometer kwam Hannes bij mij. Hij nam over en reed meteen 20 sec weg. Ik zelf probeerde hem binnen het vizier te houden.
Op de neepjes op en rond Kortrijk reed ik zowaar overal binnenblad naar boven. De benen wat ontlasten.
Alsook merkte ik dat Hannes niet echt vlot wegreed.
Ook de keuze van mijn voorwiel. Waar er op voorhand nog mee gelachen werd. Een plat retro ambrossio wiel met dt swiss naaf. Was in mijn voordeel. Geen last van de sterke wind. Ik kreeg geregeld de tussentijden mee van Kurt, Fred en Stijn. 20 sec, 30 sec, 17, 15, 23.
Ik verbaasde Stijn Tuytens dat ik bleef plakken in het fietsen. Hij liet vooraf uitschijnen dat Hannes over mij zou walsen.
Lore schreeuwde me iedere keer op de Lange Munte vooruit. Stimulans ten top!

Ik at, dronk op tijd en kon Hannes constant binnen schot houden. Uit de achtergrond kwam enkel Allegaert wat dichter. Top lopers als een Mets (net terug uit blessure) en Baelde kregen een 2 tal minuten achterstand. Ik zelf vloog de wissel binnen met 20 sec achterstand.
Ik kon zeer vlot wisselen.

Ik had me voorgenomen, eender in welke positie ik lag, om mijn eigen tempo te zoeken en niet zoals in Beernem me op te blazen.
Ik vond een goeie tred en zag Hannes voor me lopen op een pittig loopparkoers. 2 bruggen per ronde en dit 3 keer.
Andermaal kreeg ik geregeld de tussentijden. Ik bleef erin geloven. Druk blijven zetten, blijven geven.
Op de ademhaling letten, armen mooi naast het lijf houden, hier afsnijden, eten, drinken. Ik focuste me. In de achtergrond kwamen Mets en Baelde wat korter maar ze konden mij niet bedreigen.
Ik liep voor winst. Bij het ingaan van de laatste ronde roept Lore dat Hannes wat begint te kraken. Ik wurm me tussen de gedubbelde en begin aan de laatste 3 km met twintigtal seconden achterstand.

Ik zie inderdaad dat ik korter kom, plots haalde Omey mij in (een trio). Ik kon toch zeker een dikke kilometer profiteren om in zijn zog te lopen en het gat kwam zeer klein daardoor. Ik zette mijn spurt in en kom 7 seconden te laat. Ik spurtte de rode loper op en zie het overwinningsgebaar van Hannes. Miljaar en nog enkele andere vloekwoorden vliegen eruit.
Ik kon mijn teleurstelling niet wegstoppen.

Ik moest eventjes gaan zitten op een stoel. Gewoon. 2 minuten. Op mezelf komen. De emotie laten weglopen.
Verdikke, het was de moment.
Maar goed. Kortrijk kleurde zwart groen. 1 & 2 in een mooi deelnemersveld. Ook bij de dames kapen we de winst weg met Ine.

Hannes en ik worden binnen het team aanzien als de mannen die het podium moeten vullen en de overwinning moeten binnenhalen. Niet altijd evident! Er is altijd een soort van druk mee gemoeid.
Vandaag was het een mooie onderlinge strijd. Een eerlijke strijd, man tegen man
Clubkampioenschap 2.0. We waren elkaar van start tot finish waard. Machtig gewoon.

Ik wil ook iedereen die supporterde onderweg of in de wedstrijd bedanken. Dat doet altijd deugd. Een Dirk Demaré die tips geeft. Een Margot Vandekerkhove die in volle inspanning supportert, nonkel Wim die in het lopen mij bemoedigende woorden toe roept. Kevin Deman die kurkdroog zei tijdens het lopen. Copain, goe bezig. Zalig.
Ook wil ik Lore nogmaals bedanken.
Ze was er voor, tijdens en na de wedstrijd voor me, de bloemen verdiende zij dan ook meer of ik! Achter iedere sporter staat een nog sterkere vrouw.

Voor mezelf.
Ben ik tevreden?
Natuurlijk maar ik ben ook teleurgesteld. Ik train om te winnen en ik kwam om te winnen. Punt.

Over mijn zwemmen heb ik echt geen klagen. Mijn trainingen brengen duidelijk rendement.
Voor het eerst dit jaar had ik de benen in het fietsen. Ik moest niet aanklampen of afzien. Ik trapte makkelijk het verzet rond zonder dikke poten.
Het lopen (ik train nu al 5 weken niet, enkel wedstrijd) verliep zeer goed.
Pijnvrij, geen druk en voor mij een deftig tempo. Dit heb ik te danken aan mijn kiné Dieter! Vele dank hiervoor.
Begin juli zou ik de looptraining hervatten. Dan kunnen we opbouwen naar het 2 de luik van het seizoen.
We blijven erin geloven.

Dikke pluim voor de organisatie.
Wat een wedstrijd. Wat een omloop. Andermaal een schot in de roos!
Nice work!

Bedankt voor het lezen en op naar zondag Eeklo.
Groetjes de Phil

One Comment on “Zeven seconden

  1. Super en mooi verslag! Succes in Eeklo !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *