21 juli stond ik aan de start te KODB. Een klassieker. In een ver verleden een superprestige triatlon, die ze zelfs nog uitzonden op tv.

Als klein mannetje stond ik daar dan te kijken naar mijn ‘idolen’ als een Krist Mariën, Didier Volckaert, Karel Blondeel.

Nostalgie.

Concept. 1500m zwemmen (waar ik voorstander van ben), 40km op de tijdritfiets om er daarna nog 10 te lopen.

Mooi weer, mooie locatie, veel volk en een mooi deelnemersveld. Met namen als een. Wera, Van Vooren, Dircken, Heemeryck, Baelde
Ik had er zin in.
Mijn tijdritfiets duidelijk ook. Bij het inladen krijg ik het stuur vol tegen mijn gezicht. Een stukje tandje overleefde de confrontatie niet. Soit, niet met de tanden bloot lachen.

Lets go.

15 minuten later dan voorzien gaan we te water. Ambetant, sowieso. Ik probeerde de focus te behouden. Ik wou toch nog eens ferm uitpakken. Voor mezelf, bevestiging of ik goed bezig ben.

We gaan van start, het water was net geen 24 graden. Dus zonder wetsuit. Ik kon als 7de man mijn wagonnetje aanpikken bij een mooie kopgroep met alle verwachtte namen. Ondertussen verloor ik mijn beide badmutsen maar ik bleef eraan plakken. Al moest ik af en toe ‘skarten’. Na een rap zwemnummer stormen we met 7 de wissel binnen.
Een vlotte wissel en meteen goed vertrokken op de fiets.

Ik wou meteen alles kapot rijden.
‘Kleine’ Heemeryck op zoveel mogelijk tijd zetten. Een uitmuntend goeie loper, die ik toch maar beter op een paar minuten zwem en fiets.
Ik kon vlot opschuiven naar plek 2. De benen waren allerminst fris.
Verdikke, die komen er niet door gaat er door mijn gedachten.

Ondertussen zie ik dat de rest met niet kan volgen. Het gaatje op de leider, Van Vooren, werd stelselmatig kleiner. Te traag naar mijn gedacht. Na pas 20 km nam ik de leiding en probeerde ik nogmaals fors door te trekken.
Jammergenoeg wilden de benen niet. Ik probeerde het tempo strak houden zodat de voorsprong op de achtervolgers toch groter werd.

Na 40km draaien we binnen. 42,6 moyenne. Hoh kan vlotter passeerde er door mijn gedachten. Ik wissel samen met Van Vooren. Een minuut voorsprong op de achtervolgers en een tweetal minuten op Heemeryck.

Ik verraste Van Vooren met een snelle eerste kilometer, meteen onder druk zetten. Het ging te snel en hij loste. Ik kan het tempo behouden en onder luid gejoel vatte ik de laatste 7km aan.
Een riante voorsprong en vadre hypernerveus. Tussentijden roepen kan hij nog nipt.

Ik bleef een constant tempo lopen. nam afstand op iedereen.
Enkel Heemeryck kwam dichter. Nog 5 km en hij moest nog 1 minuut goedmaken. Dit zal nipt worden ging er door mijn gedachten. Spanning alom. 2,5 km 35 seconden. DAT ZAL WEL ZEER NIPT WORDEN.

Ondertussen stond vader al te springen. Dat het te doen was.
Ik riep terug.
Klope kik Ier wel aan negentiene per eure. Ben gjil na de kl*ten.

 Ik pepte mezelf nog eens op en haal alles uit de kan. Komaaaaan, dit geef je niet uit handen. Nog 500 m en ik heb nog om en bij 10 sec. Ik geef alles wat ik heb, spurten voor het leven. Bij het opdraaien van de piste (100m) stormde de Heemeryck mij voorbij. Verliezen met één, twee seconden. Kan het nog korter.

MILJAAAR. Een anticlimax voor mij maar spektakel en spanning voor de supporters. Ik kan er wel mee leven en ergens ook wel tevreden. De trainingsarbeid in Frankrijk werpt zijn vruchten af.

Andermaal 2de. Haaah.

Ondanks het ontbreken van frisse benen op de fiets, tevreden van mijn wedstrijd. Op naar de maanden augustus en september waar er nog enkele mooie wedstrijden op het programma staan. De motor sputtert niet tegen, de zin is er en de honger is groot.

Bedank aan alle supporters

Groeten Phil

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.